محصولات

در تلگرام همراه ما باشید: https://t.me/phytotherapy

تعدادی از مخلوط های صرفاً گیاهی با خواص دارویی ویژه:

  • عسل:
    • عسل ممتاز: با ساکارز ۲٫۵%
    • عسل درجه ۱ (گون و کلپوره): با ساکارز ۳%
    • عسل سدر-کنار: با ساکارز ۴%
    • ژل رویال

 

  • عسل (Honey):

انواع گوناگون عسل که بر اساس زمان و مکان جمع آوری، هر یک خواص ویژه و منحصر به فردی دارند: عسل بهاره، عسل اقاقیا، عسل عناب، عسل گون، عسل سیاه دانه، عسل کوه، عسل دشت و …

با گواهی آزمایشات استاندارد بر روی نمونه عسل طبیعی:

  • درصد قندهای احیاکننده عسل (حداقل ۶۵ درصد). اگر این مقدار حدود ۷۵ – ۷۰ درصد شود، در حالی که درصد ساکارز کمتر از ۳ درصد باشد مطمئن است.
  • مقدار pH عسل که باید حداقل ۳٫۵ باشد.
  • مقدار دیاستاز عسل. تست دیاستاز عسل باید مثبت باشد، یعنی عسل حرارت ندیده است. فعالیت دیاستاز (DN) فاکتوری کیفی است که در اثر ماندگاری عسل و حرارت تغییر میکند و نشانگر تازه بودن یا حرارت ندیده بودن عسل میباشد. حداقل استاندارد مقدار فعالیت دیاستاز ۸ است.
  • درصد مواد معدنی ( خاکستر ) که این مقدار باید حداکثر ۰٫۶ درصد باشد.
  • مقدار هیدروکسی متیل فورفورال (HMP) که عامل نشان دهنده حرارت دیدگی عسل میباشد. در عسل های تازه عملاً هیدروکسی متیل فورفورال وجود ندارد، اما با ماندن عسل در آن ایجاد شده و بتدریج افزایش می یابد و بستگی به pH عسل و درجه حرارت محل ذخیره کردن دارد. حداکثر مقدار پذیرفته شده آن ۶۰ میلی گرم در کیلوگرم است.
  • درصد ساکارز، که هر چه کمتر باشد کیفیت عسل بیشتر است. عسل با ساکارز زیر ۲ درصد کیفیت بالایی دارد. در ایران حداکثر درصد ساکارز مورد قبول ۵ درصد می باشد.
  • نسبت فروکتوز به گلوکز عسل که باید بیش از یک باشد. این شاخص به این معنی است که زنبورها از گل تغذیه کرده اند. مقدار فروکتوز عسل حدود ۳۸درصد و گلوکز حدود ۳۰درصد می باشد. البته استاندارد ایران مقدار ۰٫۹ را هم برای این نسبت می پذیرد.
  • درصد رطوبت